Zo braaf als ik met deze weblog begonnen was, zo weinig is er daarna van terecht gekomen. Ik ben een tijd ziek geweest en heb eigenlijk gewoon een paar weken zowat alleen maar in bed gelegen en tv gekeken. Voor alles was ik te moe. Zo moe! Niet voor te stellen! Als ik even uit bed kwam om te eten, dan was ik al na 2 happen zo moe dat ik letterlijk in slaap viel! De dokter kon niet zeggen waar het van kwam. "Waarschijnlijk een virusje." Nou zeg...
Sinds vorige week ben ik zo ongeveer weer beter. Ik heb nu tenminste ook weer energie om de weblog bij te houden! :)
Nou, ik ben 3 weken niet op school geweest (gelukkig was er nog een week vakantie!). Lang, he? Dus ik heb best wel veel in te halen nog. Misschien kan ik dit jaar niet eens halen, want ik zit in het examenjaar. Het lijkt nog ver, maar op 2 april ofzo heb ik m'n eerste examen al! Dat is nog maar een maand verder! Dus het wordt hard werken de komende weken... :( Daar heb ik helemaal geen zin in.
Ik hou nou maar weer op. Ik ben eigenlijk bekaf... Vandaag voor het eerst weer naar school geweest... Het was wel gezellig om iedereen weer te zien (nou ja, iedereen... op een paar na dan). Tot morgen hopelijk!
Groetjes,
Jo
vrijdag 29 februari 2008
donderdag 31 januari 2008
2. Kinderachtig
Ships, net een hele log getypt en nu is het weg... Het zijn de opstartprobleempjes zullen we maar zeggen. Maar balen is het wel... :-(
Nou, hier ga ik nog een keer dan.
Ik was vandaag na school met Eef de stad ingegaan, want Eef had een nieuw dagboek nodig. Ze is de enige van ons vieren die nog met de hand op papier schrijft. Zelfs ík ga mee met de tijd! Haha. Maar goed. Iedereen z'n ding.
Ze nam me mee op sleeptouw naar de Bijenkorf, maar daar hadden ze maar één boekje dat Eef mooi vond, en dat had geen lijntjes... Toen naar de V&D en nog tientallen andere winkels die ik ben vergeten (of heb verdrongen!). Groot was dus de opluchting toen Eef eindelijk een boek had gevonden dat voldeed aan al haar eisen.
We gingen toen lekker bij Bakkerij Bart wat eten. Normaal als ik daar kom, is er verder niemand. Dat vind ik erg fijn, want dan is het net of je de hele bakker voor jezelf hebt. Maar dit keer waren Marije en haar sidekick Ciska er. Ze waren de bediende wat aan het treiteren. Marije wees naar alles in de vitrine en vroeg hoeveel het kostte. En dan ging ze overleggen met Ciska wat ze zouden nemen. Plotseling zei Marije: "Doet u mij maar helemaal niks, want het is allemaal zo goor!" En toen liepen ze lachend de winkel uit. Kinderachtig, he? Eef is altijd heel adrem en zei: "Maar jij bent toch ook supergoor?" Marije deed alsof ze het niet hoorde en was toch al bijna weg. Eef was weer es wat té adrem. De bediende vond het geen geslaagde opmerking, haha. Toch hebben we lekker een chocoladebroodje gehad en lekker bijgekletst.
Oh, ik weet nog dat Eef m'n broertje echt op z'n plek zette. Ben is altijd erg vervelend (zijn jongere broertjes dat nou echt altijd?). Op een keer was Eef bij me, en Ben was die middag al de hele tijd aan het proberen haar op de kast te krijgen. Als hij het bij mij probeert, sla ik hem altijd. Dan houdt ie wel op. Ben was bezig om Eef te 'trashen' op haar uiterlijk. Ze is geen supermodel, maar ook echt niet lelijk. En trouwens, ik ben zelf ook echt geen supermodel. Anyways, ik dwaal af. Ben zei die middag: "Hé Eef, wanneer beginnen jouw tieten nou es te groeien?" Echt, had iemand dat tegen mij gezegd, ik was superrood aangelopen! Maar Eef niet. Ze zei meteen terug: "En wanneer beginnen die tieten van jou nou eens te verdwijnen?" Hahahaha. Ben is een beetje dikkig en hij probeert wel kilo's kwijt te raken door sporten enzo. Dus het was eigenlijk bijna zielig, hahaha.
Nou, nu ken je Eef ook een beetje. En Ben natuurlijk.
Groetjes van José
Nou, hier ga ik nog een keer dan.
Ik was vandaag na school met Eef de stad ingegaan, want Eef had een nieuw dagboek nodig. Ze is de enige van ons vieren die nog met de hand op papier schrijft. Zelfs ík ga mee met de tijd! Haha. Maar goed. Iedereen z'n ding.
Ze nam me mee op sleeptouw naar de Bijenkorf, maar daar hadden ze maar één boekje dat Eef mooi vond, en dat had geen lijntjes... Toen naar de V&D en nog tientallen andere winkels die ik ben vergeten (of heb verdrongen!). Groot was dus de opluchting toen Eef eindelijk een boek had gevonden dat voldeed aan al haar eisen.
We gingen toen lekker bij Bakkerij Bart wat eten. Normaal als ik daar kom, is er verder niemand. Dat vind ik erg fijn, want dan is het net of je de hele bakker voor jezelf hebt. Maar dit keer waren Marije en haar sidekick Ciska er. Ze waren de bediende wat aan het treiteren. Marije wees naar alles in de vitrine en vroeg hoeveel het kostte. En dan ging ze overleggen met Ciska wat ze zouden nemen. Plotseling zei Marije: "Doet u mij maar helemaal niks, want het is allemaal zo goor!" En toen liepen ze lachend de winkel uit. Kinderachtig, he? Eef is altijd heel adrem en zei: "Maar jij bent toch ook supergoor?" Marije deed alsof ze het niet hoorde en was toch al bijna weg. Eef was weer es wat té adrem. De bediende vond het geen geslaagde opmerking, haha. Toch hebben we lekker een chocoladebroodje gehad en lekker bijgekletst.
Oh, ik weet nog dat Eef m'n broertje echt op z'n plek zette. Ben is altijd erg vervelend (zijn jongere broertjes dat nou echt altijd?). Op een keer was Eef bij me, en Ben was die middag al de hele tijd aan het proberen haar op de kast te krijgen. Als hij het bij mij probeert, sla ik hem altijd. Dan houdt ie wel op. Ben was bezig om Eef te 'trashen' op haar uiterlijk. Ze is geen supermodel, maar ook echt niet lelijk. En trouwens, ik ben zelf ook echt geen supermodel. Anyways, ik dwaal af. Ben zei die middag: "Hé Eef, wanneer beginnen jouw tieten nou es te groeien?" Echt, had iemand dat tegen mij gezegd, ik was superrood aangelopen! Maar Eef niet. Ze zei meteen terug: "En wanneer beginnen die tieten van jou nou eens te verdwijnen?" Hahahaha. Ben is een beetje dikkig en hij probeert wel kilo's kwijt te raken door sporten enzo. Dus het was eigenlijk bijna zielig, hahaha.
Nou, nu ken je Eef ook een beetje. En Ben natuurlijk.
Groetjes van José
Labels:
Ben,
Eef,
kinderachtig,
Marije,
vervelend broertje
woensdag 30 januari 2008
1. Eerste blog
Hallo allemaal. Ik ben benieuwd wie dit gaat lezen, hihi. Ik heb toch maar besloten een weblog te gaan bijhouden, want Melanie zeurt me de oren van het hoofd. "Wanneer begin je nou?" Haha.
Ik zal me eens even voorstellen. Ik ben Josephine, 16 jaar en woon in Meander. Ik heb een zus, Beth, van 17 en een vervelend broertje, Ben, van 14. Ik ga naar de havo. Ik heb twee heel goede vriendinnen in de klas zitten: Melanie en Eef. Dan heb ik nog een goede vriendin, Tara. Zij woont naast ons en is een heel gezellige meid. We gaan vaak samen shoppen. Ook komt Tara vaak in De Zon, het café waar ik in het weekend werk. Melanie en Eef wonen wat verder weg, dus die zie ik alleen op school. En soms als we na school wat gaan doen.
Mijn hobby's zijn aankleedpopjes verzamelen, lezen en tekenen. Ik teken graag als ik een stuk ga lopen. O ja, dat is ook een hobby eigenlijk. Ik loop veel. Ik vind het fijn om 's ochtends wanneer iedereen nog slaapt lekker naar buiten te gaan. De stilte die er dan is. De mist soms. Soms zie ik Freddie, die brengt de kranten rond in de buurt. Alleen als het erg hard regent of als het glad is buiten, ga ik niet.
Ik denk dat ik nu wel genoeg heb geschreven voor een eerste keer. :)
Ik zal me eens even voorstellen. Ik ben Josephine, 16 jaar en woon in Meander. Ik heb een zus, Beth, van 17 en een vervelend broertje, Ben, van 14. Ik ga naar de havo. Ik heb twee heel goede vriendinnen in de klas zitten: Melanie en Eef. Dan heb ik nog een goede vriendin, Tara. Zij woont naast ons en is een heel gezellige meid. We gaan vaak samen shoppen. Ook komt Tara vaak in De Zon, het café waar ik in het weekend werk. Melanie en Eef wonen wat verder weg, dus die zie ik alleen op school. En soms als we na school wat gaan doen.
Mijn hobby's zijn aankleedpopjes verzamelen, lezen en tekenen. Ik teken graag als ik een stuk ga lopen. O ja, dat is ook een hobby eigenlijk. Ik loop veel. Ik vind het fijn om 's ochtends wanneer iedereen nog slaapt lekker naar buiten te gaan. De stilte die er dan is. De mist soms. Soms zie ik Freddie, die brengt de kranten rond in de buurt. Alleen als het erg hard regent of als het glad is buiten, ga ik niet.
Ik denk dat ik nu wel genoeg heb geschreven voor een eerste keer. :)
Abonneren op:
Posts (Atom)